Przede wszystkim muzyka. Muzyka w Night and Day Gianniego Castaglioniego utrzymana jest w powtarzalnym rytmie obrazów, zazwyczaj bardzo szybkim (z pewnymi nagłymi zwolnieniami, zastygnięciami, lecz o ognistej intensywności). A gdy każde ujęcie (krótkie jak u Mekasa czy Brakhage’a) przesuwa się, gdy kamera porusza się w nerwowym rytmie nadgarstka, muzyka staje się czymś w rodzaju free jazzu — i to nie tylko wizualnie, bo ścieżkę dźwiękową tworzą pianistyczne szaleństwa à la Elton John. Ekstremalne zbliżenia, które rozsiane są po tym rodzaju intymnego dziennika i należą do najbardziej godnych podziwu — a zarazem najszybszych — w historii kina, nie dryfują bez celu, jak muzyka filmu, przez setkę wijących się żył.