Film ponownie przygląda się niedawnym wydarzeniom z kobiecej perspektywy, za pośrednictwem osobistych relacji zawartych w dziennikach trzech kobiet. Zamiast skupiać się na rzekomej obiektywności faktów, daje przestrzeń chórowi głosów opowiadających o tych wydarzeniach w pierwszej osobie, którym wizualnie towarzyszą archiwalne nagrania z tamtego okresu, pochodzące z najróżniejszych źródeł — instytucjonalnych, publicznych, związanych z ruchem społecznym i prywatnych. Anita, Teresa i Valentina pochodzą z różnych regionów Włoch i wywodzą się z różnych środowisk społecznych, ale łączy je to samo uczucie: nie czują już, że należą do społeczeństwa opartego na patriarchalnej rodzinie, władzy „mężów” i supremacji mężczyzn, które wymaga od nich, by były zaradnymi matkami, posłusznymi żonami i cnotliwymi córkami.