Symphonie łączy fikcję z rzeczywistością. Autor, Romain Schneid, opowiada przed kamerą o swojej klaustrofobii i o tym, jak jako dwunastolatek, ukrywając się jako Żyd podczas niemieckiej okupacji, nie mógł opuścić małego mieszkania. Opowiada o wszystkich postaciach ze swojego dramatu i sam je odgrywa. Wymyśla, zniekształca, wyobraża sobie inne zakończenie. Jest jednocześnie autorem, narratorem i aktorem (aktorami). Czy naprawdę przeżył to, o czym opowiada, czy wszystko wydarzyło się w jego głowie? Czy mamy do czynienia ze świadectwem czy urojeniem?