Blondynka podziwiała nieustępliwość Brunetki, która kochała spontaniczność Blondynki. Blondynka umiała mówić „tak” i cieszyć się dodatkowymi korzyściami płynącymi z jej moralnej słabości (mąż, dzieci, krótko mówiąc, coś na kształt życia)… Brunetka umiała mówić „nie” i cierpliwie znosić niedogodności związane z jej wielkością. Ale teraz, po dziesięciu latach rozłąki, Blondynka przybywa do domu przyjaciółki i nadarza się okazja, by obie przymierzyły życie tej drugiej niczym sukienkę.