Film jest przypowieścią o strachu; to opowieść o postawach matki i córki pozbawionych miłości, które tymczasowo odnajdują wzajemne zrozumienie, zjednoczone przez strach wywołany historią wymyśloną przez matkę o wilku ludożercy. Na poziomie filozoficznym jest to refleksja nad utraconą czystością myśli, będącą głównym warunkiem harmonii ludzkiego życia, a także kolejną ilustracją przysłowia: „Sen rozumu rodzi potwory”.