W 1986 roku Laurent Roth zdołał ukończyć swoje pierwsze dłuższe dzieło: Les yeux brûlés, dokument o fotografach wojennych i operatorach filmowych, oddający hołd niektórym spośród wciąż żyjących wówczas wielkich postaci francuskiego kina, a zarazem zgłębiający złożone relacje między filmem a walką zbrojną od narodzin sztuki filmowej. Kiedy Roth powrócił do materiału z Les yeux brûlés, by stworzyć portret Schoendoerffera, zachował się jedynie dźwięk — obrazy zaginęły. Roth przyjął to ze spokojem i znalazł niezwykłe rozwiązanie: wykorzystał cały dźwięk bez montażu, a nieliczne zachowane ujęcia Schoendoerffera (oraz przeprowadzającej z nim wywiad aktorki Mireille Perrier) znacznie spowolnił, by dopasować ich długość do ścieżki dźwiękowej.