Skupiając się na aspekcie „braku odnalezionych zapisów” dotyczących ukrytego podziemnego bunkra odkrytego w 2005 roku, A Room Without Mirrors opowiada historię bunkra uosobionego jako fikcyjny więzień polityczny, który niczego nie pamięta ze swojej przeszłości. Agencja, która nie godzi się z sytuacją, w której bunkier musi istnieć sam w sobie, bez żadnego celu ani powodu, zmusza go do sfabrykowania własnej historii, zapełniając ją licznymi zapisami, być może niezwiązanymi z nim bezpośrednio. Podczas wieloletnich przesłuchań bunkier postanawia zmyślić historię, trzymając się prawdy tak blisko, jak to możliwe. Wykorzystując archiwalne wiadomości i dźwięki z lat 70., A Room without Mirrors przedstawia nasze dziecięce wspomnienia o zerwaniu, traumie i stracie — nie po to, by odtworzyć pierwotny obraz przeszłości, lecz by prześledzić, jak przeszłość nabiera znaczenia i zostaje zapomniana.