Nie ma 31 kwietnia, a 1 maja to Święto Pracy — najważniejsze komunistyczne święto. Ponury poranek w Łodzi widziany oczami robotnika, który spędza go z kolegami na piciu i rozmowach o szemranych interesach. Jest dumny ze swoich proletariackich korzeni, ale rzeczywistość jest dla niego raczej gorzka niż słodka. Wydaje się jednak szczęśliwy, żyjąc w swoim prostym świecie marzeń, programów telewizyjnych i picia taniego wina. Widzowi pozostaje dysonans między podwórkiem a fasadą, między „normalną” egzystencją a ideologią i treścią programów telewizyjnych.