Listy Rosy Luxemburg z więzienia stanowią oś kolażowego eseju Ghassana Salhaba. Liryczne opisy przyrody autorstwa Luxemburg są świadectwem radości życia, której nie przyćmiła ówczesna sytuacja polityczna; nie są one oglądane, lecz słuchane – zarówno po niemiecku, jak i po arabsku. W połączeniu z obrazami zimowego Berlina powstaje polifonia nakładających się na siebie warstw wizualnych i akustycznych.