Obserwuje mechanizmy konstruowania i przyswajania płci we współczesnym społeczeństwie włoskim poprzez kalejdoskopową mozaikę scen z codziennego życia: jakie choreografie ciał, zbiorowe rytuały i zachowania przypisane każdej z płci kształtują nasze tożsamości? Poprzez obrazy o silnym oddziaływaniu wizualnym Normal opowiada o normalności, czyniąc ją dla nas obcą, i bada codzienną oraz zbiorową inscenizację męskiego i żeńskiego uniwersum, w której wszyscy uczestniczymy.