„ZIMA, 1973. Późne popołudnie: chwila między zmierzchem a ciemnością, kiedy ludzie załatwiający swoje interesy na ulicy — bukmacherzy w szarych płaszczach chesterfield, bezrobotne barmanki grające w dziesiątki, nastolatki pielęgnujące swoje uzależnienie od papierosów i żądzę, drobni oszuści sprzedający „autentyczne” złote zegarki na rękę, lśniące jak platyna — szukają miejsca, gdzie można się zaszyć i opić grzechy dnia. Młody czarny facet, wyglądający jak komik Richard Pryor, wchodzi do jednego ze swoich lokali, Opal's Silver Spoon Café. To obskurna speluna z szafą grającą R&B, mogłaby być w Detroit albo w Nowym Jorku, mogłaby być wszędzie. Opal's ma właścicielkę — Opal, młodą, mądrą czarną kobietę, wyglądającą jak komiczka Lily Tomlin — i mały dzwoneczek nad drzwiami, który dzyń-dzyń oznajmia przybycie wszystkich darmozjadów i naciągaczy, którzy przychodzą usiąść przy ladzie Opal i opowiadać, jak bardzo potrzebują pomocy”. — Hilton Als