Film ten inauguruje „polską trylogię” Bartany, wychodząc od złożonych relacji polsko-żydowskich ku bardziej uniwersalnej narracji o figurze obcego lub przybysza. Sławomir Sierakowski (lider polskiej grupy lewicowej i magazynu „Krytyka Polityczna”) występuje tu jako aktywista, który z pasją zaprasza Żydów do powrotu do Polski. Opuszczony Stadion Dziesięciolecia w Warszawie stanowi scenografię jego pełnego pasji przemówienia: „Żydzi! Rodacy! Ludzie! Luuudzie! To wezwanie nie do umarłych, lecz do żywych. Chcemy, żeby 3 miliony Żydów wróciły do Polski, by znów żyć z nami. Potrzebujemy was! Prosimy, wróćcie!”. Bartana odwołuje się tu do ponadczasowej estetyki filmów propagandowych, np. Triumfu woli Leni Riefenstahl z 1934 roku (w którym stadion również staje się miejscem politycznej manipulacji), ale także do wcześniejszych kronik filmowych syjonistów, skierowanych do Żydów osiedlających się na terytoriach palestyńskich.