W 1971 roku Thierry Zéno tworzy fascynujący portret artysty Georgesa Moineta w formie średniometrażowego filmu nakręconego na taśmie 16 mm. Moinet, schizofrenik mieszkający w szpitalu psychiatrycznym niedaleko Namur, maluje. Po 24 latach milczenia wybiera to filmowe spotkanie, by wyjaśnić swoje podejście do sztuki i odsłonić to, co kryje się za jego osobistą kosmogonią. Ten długi potok słów okazuje się jednak niepokojący i nie dostarcza wskazówek, które pomogłyby zrozumieć jego twórczość; stopniowo staje się formą muzyki, zlewającą się z dźwiękami i odległym, niewidocznym gwarem szpitala. Z Alessandro Ussai za kamerą i Rogerem Cambierem odpowiedzialnym za dźwięk Zéno zbliża się do Moineta, by lepiej uchwycić go w całej jego demiurgicznej przesadzie, jego istnienie na marginesie, ale także jego człowieczeństwo, dekonstruując w serii bardzo ciasnych ujęć człowieka i jego płótna.