W Exomologesis filmowiec i poeta César González stawia sobie za cel ukazanie konsekwencji życia w społeczeństwie rządzonym przez posłuszeństwo oraz skutków tego stanu w czasach neoliberalizmu. W przeciwieństwie do jego poprzednich filmów, nakręconych w kolorze i z wieloma scenami plenerowymi, jest to czarno-biały obraz, którego akcja rozgrywa się w dwupokojowym mieszkaniu, co pozwala dostrzec, że biuro również może być zamkniętą instytucją.