W języku nauruańskim Anubumin oznacza „noc” — i właśnie od ciemności rozpoczyna się czwarty wspólny film Zanny Begg i Olivera Resslera. Niewielka, niepozorna wyspa Nauru, zamieszkana przez blisko 10 000 osób, leży na Pacyfiku, daleko od kontynentu. Nauru to jednak tragiczne miejsce, którego historię przesłoniło wiele narracji. Film przygląda się tym różnym opowieściom, zaczynając od wczesnej eksploatacji wyspy oraz złóż kalcytu i fosforanów przez mocarstwa kolonialne w XIX wieku. Po złotych latach 70., gdy „wyspa ptasiego guana” opływała w pieniądze, fosforany zostały całkowicie wydobyte, a państwo wyspiarskie wkrótce stało się niewypłacalne. Od tego czasu Nauru zmieniło się w ponure miejsce: 80% powierzchni nie nadaje się do zamieszkania, a próby znalezienia nowych źródeł dochodu doprowadziły do rozpowszechnienia procederu prania pieniędzy.