Kiedy Henrikas Šablevičius zaczął filmować litewskich „dziwaków” – profesora, wróżkę, kierowców wyścigowych i wielu innych, którzy nie spełniali kryteriów „wzorowego obywatela” – stworzył nowy, osobliwy gatunek dokumentalnej biografii. Portrety te wyróżnia prześmiewcza ironia, skierowana nie przeciwko ich bohaterom (przeciwnie, wyraźnie widać sympatię reżysera do nich), lecz przeciwko gatunkowi „radzieckiego bohatera”. Bohaterem tego filmu jest Apolinaras, dobroduszny policjant, który nawet z wyglądu zupełnie nie przypomina ideologicznego „strażnika moralności”.