Javier to tak zwany „mąż na papierze”. Oznacza to, że choć w ogóle nie zajmuje się prowadzeniem domu ani opieką nad dziećmi, doskonale wie, co należy zrobić, i nieustannie rzuca uwagi w rodzaju: „Po prostu nie umiesz się zorganizować” albo „Nie denerwuj się”; uważa, że ta przytłoczona kobieta tonie w szklance wody. Javier będzie musiał zmierzyć się z rzeczywistością opieki nad pięciorgiem dzieci w wieku od czterech do dwunastu lat, gdy jego żona zdecyduje się wyjechać i zostawić go z nimi samego. Chaotyczna sytuacja w domu będzie stopniowo, w sposób nieunikniony, przeradzać się w całkowitą katastrofę, ale jednocześnie da rodzicom i dzieciom okazję, by po raz pierwszy się do siebie zbliżyć i dobrze się bawić.