„Amygdaliá” to drzewo, które kwitnie tuż przed nadejściem wiosny. To także słowo, które prześladuje reżyserkę, gdy jako dziecko po raz pierwszy przybywa do grecji. Jej doświadczenia splatają się z doświadczeniami innych kobiet, które igrają z granicami — zarówno tymi wokół siebie, jak i tymi w nas — wycinając dla siebie przestrzeń na niedostępnej śródziemnomorskiej pocztówce.