Na zagraconym strychu panuje upał, a rozkręcone na pełną moc wentylatory poruszają powietrze wzbudzone „ćwiczeniami” dziwnego lokatora, który manipuluje przedmiotami. Wygina karton, buduje zamki z przedmiotów, podziwia je, rozmawia z nimi, niszczy je, ubiera je i tańczy z nimi. Ceremonie powtarzają się i ulegają mutacjom, otoczenie się zmienia, a przedmiotów przybywa, tworząc rodzaj dysonansowej choreografii zbudowanej z resztek amatorskiego wideo. Fabuła komplikuje się, gdy pośród tych przedmiotów pojawiają się jego wspomnienia i zmuszają go do stoczenia tanecznego pojedynku ze swoją przeszłością.