Mania Akbari współpracuje z brytyjskim rzeźbiarzem Douglasem White’em, by stworzyć czuły językowy splot, w którym spotkanie kina i rzeźby zgłębia procesy fizycznego i psychicznego niszczenia oraz odnowy. Film, którego realizację rozpoczęto kilka tygodni po ich pierwszym spotkaniu, ukazuje pogłębiającą się relację artystyczną i osobistą, zgłębiającą naturę skóry, rodziny, śmierci, wody i pragnienia, a także — przez cały czas — potężną wolę tworzenia. Akbari przygląda się związkom między własnym ciałem a polityczną historią Iranu, badając relację między osobistymi traumami fizycznymi a zbiorową pamięcią polityczną miejsca, w którym się urodziła. Podczas operacji na ciele wyniszczonym przez raka pamięć i rekonstrukcja stają się ramą do badania tego, jak ciała doznają traumy, są cenzurowane i upolityczniane, a jednak ostatecznie pozostają przestrzenią możliwości.