ANGLE, dzięki swoim krótkim czarno-białym ujęciom, niemal zawsze spadającym i ukośnym, przedstawiającym nagie ciała lub ich części, jest filmem zerwania. Czarne plansze z napisami przerywają ciągłość filmu, wyodrębniając migawki lub krótkie, ukradkowe ruchy: ciało przewracające się na drugi bok, zderzające z drugim ciałem lub upadające (te straszne upadki, gwałtowne jak omdlenie, niczym upadek bohatera Psa andaluzyjskiego, którego dłoń, gdy leci w dół, przez chwilę muska nagie plecy pięknej, nieczułej kobiety — i który jest, jak mi się wydaje, najdobitniejszym przedstawieniem związku miłosnej namiętności ze śmiercią, jakie można ukazać). Często ruchy te się powtarzają, a aktorzy zdają się potomkami ludzików Muybridge’a zagubionych w białym pokoju. Na końcu — w najdłuższym ujęciu filmu — w kącie pokoju jeden z dwóch aktorów pozostaje skulony, zasłaniając oczy dłońmi. Potem kąt pojawia się ponownie, pusty.