Hotel Bardo to próba oddania czegoś z artysty i pisarza Briona Gysina w czasie teraźniejszym. Sprzeciwiając się biografii — odrzucając historyzację — próbuje zamiast tego uchwycić narrację, którą snuje sam Gysin. Hotel Bardo, transcendentna antybiografia, to ultradziennik podróży rozgrywający się w wizji domeny publicznej, w której żywi i umarli swobodnie się przemieszczają, by igrać z ideą początków i potomności. Przejawia się przede wszystkim poprzez film eksperymentalny, dokument, interwencję i literaturę.