W „Here After”, nakręconym w przeznaczonym wkrótce do rozbiórki wieżowcu mieszkalnym w północnej części centrum Dublina, przedmioty rozpadają się na naszych oczach, jakby pożerał je jakiś dziwny wirus lub niewidzialna istota. Zawartość pokoju znika, gdy znajdujący się pod nią dywan zostaje wciągnięty w pustkę poniżej. Wiatr nawiedza puste przestrzenie, poruszając zasłonami w otwartym oknie lub tapetą, która ledwo trzyma się wilgotnej ściany. Ruch ten kontrastuje z bezruchem niezasłanego łóżka, po którego powierzchni przesuwa się prostokąt światła z zewnątrz, zatrzymując się, jakby odpoczywał po raz ostatni, zanim znów ruszy dalej. Bariera między wnętrzem a zewnętrzem nie jest już nienaruszona, a natura wdziera się do środka – woda spływa po ścianach, powoli posuwa się po podłogach, niebezpiecznie przelewa się z opraw oświetleniowych. Wdziera się również światło, lecz zamiast dawać pełną nadziei jasność, jego obecność jest złowroga, przywołując poczucie zbyt szybko upływającego czasu i przynosząc przedwczesny rozkład.