Fortepianowa muzyka boogie-woogie wprowadza materiał, który ma być lekcją jitterbuga z udziałem zdobywcy nagród Arthura Walsha, jego partnerki, a później także kilku innych par. Zaczynamy od kroków zaczerpniętych z innych tańców, takich jak walc, a następnie przyspieszonych. Później Walsh i jego partnerka pokazują kilka podstawowych kroków, ale ruchy są zbyt szybkie, by narrator mógł je opisać, a widz nauczyć się ich wykonywać. Pod koniec różne pary — wszystkie białe, z wyjątkiem krótko pokazanej dwójki dzieci — w tym kilka komicznych, dają pokaz w zawrotnym tempie, przy rytmicznej i swingującej muzyce. To prawdziwi hep cats. Narracja Pete’a Smitha jest pełna slangu.