A. ma obsesję na punkcie własnego wizerunku. Niczym postmodernistyczny Narcyz projektuje siebie w nieskończonych możliwościach, jakie oferują mu media społecznościowe. Riccardo Giacconi tworzy niepokojący film o nastolatku, który gubi się w labiryncie niekończących się reprodukcji swojego portretu à la Dorian Gray. Posuwając fascynację cyfrowymi ekranami w ich licznych odsłonach do nowych, niezbadanych dotąd skrajności, film przypomina niemal niekończący się spadek — bez żadnego spadochronu — przez sieć obrazów ukrytych za innymi obrazami i wewnątrz nich.