Jak gdyby reżyserowała film science fiction, Johana Ožvold przygląda się z bliska historii muzyki elektronicznej. Od pionierskich inżynierów dźwięku pracujących za żelazną kurtyną, przez francuskich kompozytorów awangardowych, aż po postmodernistycznych twórców cyfrowych artefaktów dźwiękowych — debiutująca reżyserka przywołuje abstrakcyjny pejzaż, który zarazem niepokoi i jest przejmująco piękny. Z zapomnianych ekranów starych telewizorów dobiega głos, z labiryntu jakiegoś futurystycznego archiwum, w którym przeszłość i przyszłość zdają się współistnieć w złożony, wielowarstwowy sposób.