Od połowy lat sześćdziesiątych do końca lat dziewięćdziesiątych kina Złotej Ery po cichu zamykały się setkami, dzielnica po dzielnicy, wieś po wsi, kończąc swoją działalność na wyświetlaniu filmów erotycznych i filmów klasy Z. Z wyjątkiem kilku, które ponownie otwarto, wszystkie stały się w najlepszym razie garażami, miejscami kultu, sklepami dyskontowymi i supermarketami. Te pradawne świątynie kina — ogromne katedry albo maleńkie kaplice — wciąż wyróżniają się na tle nazbyt pospolitych współczesnych budynków. Jeśli ten film jest podróżą w przeszłość, odsłaniającą zagubiony, cichy świat w samym sercu nowoczesnych miast, to również odsyła wszystkich kinomanów do ich własnych wspomnień i intymnej relacji z upływem czasu. Każde opuszczone kino, każda fasada dawnego domu filmowego zachowuje własną, nietkniętą siłę emocjonalną — DZISIAJ.