W Impulsators Robakowski odrzuca narracyjną formę filmową i funkcję przedstawiającą, zgodnie z duchem swoich radykalnych manifestacji przeciwko iluzorycznemu charakterowi tradycyjnego filmu w latach 70., takich jak np. Test, Test II. Podobnie jak Impulsators, te filmy bezkameryjne powstały w wyniku perforowania taśmy filmowej, dzięki czemu światło projektora przenika przez nią w pożądany sposób, a następnie „utrwala się” na siatkówce i wywołuje powidoki. Ruch taśmy filmowej generuje żywą migotliwość, oddziałującą bezpośrednio na ciało widza, z pominięciem jego wyobraźni. Zanurzony w transowym rytmie impulsator staje się nową siłą psychofizyczną.