Niczym w dzienniku lub notatniku obrazy i dźwięki ukazują — w intymny, skłaniający do refleksji sposób — stan emocjonalny towarzyszący (dobrowolnemu) wygnaniu. Film łączy język sztuki wideo z dokumentem eseistycznym; klasyczne czarno-białe argentyńskie filmy fabularne i odnalezione nagrania z materiałami z prywatnego archiwum; teksty — od cytatów po zapiski w dzienniku. Wyruszamy w podróż, by poddać w wątpliwość naszą tożsamość i pojęcie ojczyzny. Ciało postrzegane jest przy tym jako terytorium własnego narodu. Miejsca się jednak zmieniają, a pytanie pozostaje to samo: czy to będzie moje miejsce?