Joris Lachaise zabiera nas do Thiaroye, na przedmieściach niedaleko Dakar, by odwiedzić szpital psychiatryczny w towarzystwie pisarki i filmowczyni Khady Sylla, która była tam przyjmowana kilkakrotnie. Spotyka się ze swoim lekarzem, znanymi jej pacjentami i innymi osobami, z którymi rozmawia o delikatnej kwestii metod terapii i ich związku z kolonializmem. Projekt jest wyraźnie ambitny: łączy opis miejsca z portretami ludzi naznaczonych cierpieniem, zestawia obraz różnych form opieki (religijnej, tradycyjnej, nowoczesnej) z refleksją nad ich mnogością, ponieważ jesteśmy świadkami rozmów między marabutami a nowoczesnymi lekarzami o możliwości współistnienia ich praktyk. Co pozostaje z szaleństwa? Bynajmniej nie nędzne resztki: chaos, zgiełk ciszy i tyrad, niepokojący świat, w którym wszystko wciąż czeka na odczytanie.