Odkąd Iran otworzył swoje granice dla uchodźców wojny radziecko-afgańskiej w 1979 roku, stał się domem dla nawet 2,5 miliona Afgańczyków, z których połowa przebywa w kraju nielegalnie. Gdy wznowione w 2018 roku sankcje USA doprowadziły w Iranie do załamania waluty, szczególnie dotkliwie dotknęło to podatną na zagrożenia populację migrantów — często pracujących jako nisko opłacani robotnicy w trudnych warunkach — pogrążoną w recesji. Teraz wielu z nich chce wrócić do ojczyzny. Bahman Kiarostami (syn zmarłego, cenionego reżysera Abbasa Kiarostamiego) ustawia kamerę w teherańskim ośrodku, który zajmuje się tysiącami nielegalnych migrantów opuszczających kraj. Migrantom zadawane są zaskakujące, osobiste pytania dotyczące wszystkiego — od religii, przez narkotyki, po problemy rodzinne. Obserwując te zaskakujące przesłuchania z perspektywy muchy na ścianie, w stylu Wisemana, Kiarostami tworzy kalejdoskopowy, pełen empatii i często humoru obraz miejsca Afgańczyków w irańskim społeczeństwie oraz powodów, dla których je opuszczają.