Historia tego filmu rozpoczyna się w chwili, gdy artysta i jego dzieło na zawsze stają się niezależne. Gorriarena umiera, a jego twórczość rozpoczyna istnienie, w którym nie ma autora, by ją wyjaśniać, zastępować ani modyfikować. Przygotowanie wystawy staje się pretekstem do zbadania zarówno materialnych, jak i ideologicznych decyzji, które współistnieją w dziele artysty. Film analizuje niektóre z tych decyzji i ich rezultaty, próbując pokazać, jakie gesty miłości, zaufania, porządku, podziwu lub chciwości dzieło wywołuje, a przy tym stara się odnaleźć drogę malarza i być może, tylko być może, zbliżyć się do jego prawdy. Prawdy wyrażanej poprzez kolor, krytyczny i przenikliwy realizm, ironiczną demaskację oraz energiczny opór wobec bycia „oskarżanym” o to, że jest malarzem politycznym i społecznym.