Barbara, pięćdziesięcioletnia lesbijka, której życie upłynęło w ośrodkach resocjalizacyjnych, szpitalach psychiatrycznych, więzieniach i na okresach prostytucji, zwróciła się do Bruno Molla z propozycją nakręcenia filmu o swoim życiu. Moll się zgadza i zatrudnia aktorkę, Serena Way, by odtworzyła epizody z przeszłości Barbary. Barbara wyobraża sobie hollywoodzki biograficzny film z aktorką pokroju Susan Hayward, która w dramatyczny sposób opowiada historię życia zrujnowanego przez mieszczańskie normy. Rezultatem jest półdokument, łączący czarno-białe sceny, w których Barbara i Serena rozmawiają o projekcie, z kolorowymi scenami przedstawiającymi krótkie historie z lat 50., okresu rozkwitu mieszczańskiego stylu życia.