Na początku lata 1989 roku Helke Misselwitz przedstawia młodych muzyków zespołu, którzy tworzą muzykę na przedmiotach znalezionych na cudzych śmietnikach. Czterej chłopcy nazywają siebie „Bulk Rubbish” i wybijają rytm swojego rozgoryczenia, dorastając na nowych osiedlach mieszkaniowych Berlina Wschodniego. Powstaje tu bezpośredni obraz młodzieży NRD, który w żaden sposób nie odpowiada oficjalnemu wizerunkowi. Ekipa filmowa skupia się na obserwacji chłopca Enrica i jego matki Eriki: kiedy matka wychodzi za mąż na Zachodzie, jej syn postanawia zostać w Berlinie Wschodnim i żegna ją na przejściu granicznym. Wkrótce potem sytuacja znów się odwraca: gdy wydarzenia w Berlinie prowadzące do upadku muru są niemal na żywo rejestrowane przez ekipę filmową, Enrico nalega na zachowanie swojej tożsamości kulturowej także po upadku muru. Muzycy „Bulk Rubbish” chcą pozostać obywatelami własnego państwa i sceptycznie postrzegają zbliżające się zjednoczenie.