„Sync” składa się z próbek obrazów scen seksu z filmów głównego nurtu i filmów dla dorosłych. Podkreślona zostaje schematyczność i często wtórny charakter sposobu, w jaki temat ten jest przedstawiany w kinie, co wywołuje silne podprogowe wrażenie, stopniowo narastające aż do stanu przeciążenia sensorycznego. „Sync” wykorzystuje próbki o długości zaledwie pojedynczych klatek, montowane razem w celu stworzenia wrażenia ruchu. Oryginalna ciągłość i narracja materiału źródłowego zostają wyeliminowane, a na ich miejsce wyłania się nowa choreografia wizualna.