Aby nakręcić film o poecie, należy porzucić wszelkie cele filmowe, techniczny język i estetyzujące intencje; powinniśmy po prostu myśleć jak on — obrazami i animizmem, strzałą i zaklęciem. Film, o którym mowa, stanie się wówczas drzewem, każdy aspekt jego twórczości — gałęzią, a jego życie — pniem. Ta rodząca się metafora będzie więc rozwijać się w formie filmu; ciało obrazu otacza odtąd kora dźwięku, której niezależna rzeźba wydziela własne warstwy znaczeń — jamy, poprzez które cisza armii mrówek szuka swojego centrum.