Androgyniczne postaci zmagają się z wykonywaniem rozmaitych prac w ponurej, pozbawionej treści monokulturze. Odnosząc się do inherentnej przemocy rzeczywistości i symulacji, a także wątpliwej przyjemności płynącej z obserwowania, narracje o bezpieczeństwie, ryzyku i wartości użytkowej zostają poddane próbie za pośrednictwem renderowanych w 3D plastikowych surogatów. Choreografowane studia ruchu oraz tekstowe, brechtowskie winiety tworzą alternatywne przekłady i zachowania — zarówno akceptowalne, jak i nieprzyzwoite. Brunt Drama manipuluje śliskością wizualizacji danych wywołujących afekt, mających łagodzić strach i przekształcać go w konsumpcję — przedstawiając symulację tego, czego nie można przedstawić, widoczną z obu stron ekranu.