Raz w roku, przez tydzień, Irańczycy nie śpią całą noc. Kobiety nie przestrzegają prawnie narzuconej godziny policyjnej. Mężczyźni płaczą. Społeczności gromadzą się, by opłakiwać śmierć swojego świętego, prosić o spełnienie życzeń i dziękować za wysłuchane modlitwy. Choć ten tydzień ukazuje najbardziej restrykcyjne elementy religijności Iranu, stwarza również przestrzeń dla najbardziej intymnych więzi tej kultury. Czy zmiana postrzegania miłości jest z natury polityczna, ponieważ wpływa na jednostki i ich sposób postrzegania świata? Towarzysząc trzem parom zmagającym się z miłością, odkrywamy, że wolność nie jest tym, za co ją uważamy, a miłość jest czymś więcej, niż sobie wyobrażamy.