Opowieść o tajemnicy samokreacji, samotności duszy, meridianach świadomości i rozległości człowieka. Ilmārs Blumbergs (1943–2016) jest koncepcją życia, którą można udowodnić w klasyczny sposób, analizując jego twórczość w dziedzinie scenografii, plakatu, malarstwa i multimediów. Osobowość Blumbergsa jest jednak zmienną, nieuchwytną materią, która nadaje wszystkiemu, co stworzył, wyjątkową wartość, niezwykłość i intymność. Ci, którzy analizują jego sztukę i postrzeganie świata, uznają, że jego twórczość zdaje się pochodzić ze starożytności, ale nigdy nie da się jej skatalogować ani ująć w księgach. Jakie to szczęście, że nie da się jej również skonsumować.