Jeśli świat ma krawędź, to niemal na pewno widać ją z Islandii. Na najdalej wysuniętym cyplu, za którym rozciąga się już tylko niegościnny Ocean Arktyczny, znajduje się gospodarstwo należące do Úlfara i jego żony. Tej jesieni ich wnuki po raz ostatni przyjadą z miasta, by sprowadzić owce z powrotem z gór. Niemal namacalna filmowa materia snuje opowieść o opuszczonym miejscu, gdzie mgła osiada na stalowoniebieskiej tafli morza, a sporadyczny ludzki gość bywa czasem mile widziany.