Przez przypadek Alyona zostaje sama w wiejskim domu swojego ukochanego w Wigilię Bożego Narodzenia. Z okna widzi jedynie pokrytą śniegiem pustkę, a jedynym żywym stworzeniem w pobliżu jest kot. Ogrzewanie jest wyłączone, bateria w jej telefonie komórkowym jest bliska wyczerpania. Alyona próbuje wydostać się z wiejskiego domu, ale im więcej przeszkód zewnętrznych pokonuje, tym głębiej pogrąża się w swoim wewnętrznym piekle. Pod koniec dnia jej pragnienie ucieczki nagle przeradza się w pragnienie śmierci. Film ma trzy warstwy: fizyczną, symboliczną i metafizyczną. Cała aktywność Alyony to powierzchnia skrywająca jej walkę z wewnętrznymi demonami, egzystencjalną samotnością i niezdolnością, by sobie z nią poradzić. Próbując wydostać się z bagna nierozwiązanych problemów, Alyona pogrąża się coraz głębiej, by dotrzeć do dna, odbić się od niego i rozpocząć drogę ku wewnętrznemu odrodzeniu. Jedyną rzeczą, której nigdy nie dostajemy w wystarczającej ilości, jest miłość. Jedyną rzeczą, której nigdy nie dajemy w wystarczającej ilości, jest miłość.