Jedyny film, jaki powstał z inicjatywy francuskiej Groupe d’Information sur les Prisons, był owocem współpracy reżyserki i pisarki Hélène Châtelain z jej kolegą René Lefortem i rozwijał założenia GIP, mające położyć kres milczeniu wokół uwięzienia we Francji. Nie mogąc filmować za murami więzienia, twórcy proszą byłych więźniów, strażników i osoby postronne o opisanie ich doświadczeń związanych z tą instytucją. Ich film pełnometrażowy stanowi istotną część szerokiej konstelacji projektów – fali vérité po 1968 roku – w ramach której kobiety, imigranci, robotnicy fabryczni i inne marginalizowane grupy zaczęły wykorzystywać film i wideo do analizowania swojej pozycji w obrębie globalnych zmagań. Uwięzienie jest jednym z czynników łączących te zmagania: „Nikt z nas nie ma pewności, że uniknie więzienia” – pisał Foucault w manifeście GIP – „Dziś mniej niż kiedykolwiek”.