Samotna w niewielkim białym domu przy drodze krajowej nr 1, szlaku transsaharyjskim łączącym Algier z Tamanrasset i przecinającym bezkres pustyni, 74-letnia Malika pewnego dnia otworzyła drzwi reżyserowi Hassenowi Ferhaniemu, który przyjechał tam na rekonesans ze swoim przyjacielem Chawkim Amarim, dziennikarzem „El Watan” i autorem opowiadania Nationale 1, relacjonującego jego podróż tą osią północ–południe, liczącą ponad 2000 km. Malika z powieści Amariego, którą Ferhani początkowo uznał za „literacką fantazję”, nagle nabiera nieoczekiwanej ludzkiej głębi w tym środowisku, naturalnie nieprzyjaznym człowiekowi. Zgadza się na udział w filmie tak, jak przyjmuje klientów — oszczędnie gestykulując i dobierając słowa; wrażenie to potęguje otaczająca ją tajemnica oraz nieliczne znane fakty z jej biografii, które sugerują, że nie pochodzi z tego regionu, lecz opuściła żyzną północ Algierii, by osiąść na pustyni, gdzie mieszka z psem i kotem.