Tytuł ostatniego filmu Guya Deborda to łaciński palindrom. Jako narrator wyjaśnia w nim, że nie będzie schlebiał ani gustom widzów, ani dominującym ideom swoich czasów. Po obszernym obrażeniu publiczności, która chodzi do kina, by zapomnieć o swoim życiu podporządkowanym innym, film staje się autobiograficzny i wykorzystuje obrazy ze świata spektaklu: broszury reklamowe, fragmenty filmów fabularnych (Les enfants du paradis), komiksy, ujęcia Paryża z lotu ptaka, najazdy kamery przemierzającej Wenecję, fotografie przyjaciół — wszystko opatrzone komentarzem Deborda, niekiedy o melancholijnym wydźwięku: „Tego Paryża już nie ma”. W jego ocenie jedną z największych przyjemności w życiu było dla niego odczuwanie upływu czasu, a jako świadek rozpadu porządku społecznego kochał swoją epokę.