Hałas był ogłuszający. Odgłosy maszyn, kroki, codzienny zgiełk ponad tysiąca robotników wchodzących na zmiany i wychodzących z nich. Praca po 12 godzin dziennie, ludzie bez urlopów, skradziona młodość, by tkaniny wciąż opuszczały fabrykę. Nadeszła rewolucja i wszystko się zmieniło. Strajki, pikiety strajkowe, prawa pracownicze. Potem nadeszła globalizacja. Fabryka zaczęła chylić się ku zamknięciu. Wróciliśmy do niej wraz z byłymi pracownikami, młodymi i starymi. Maszyny wciąż pracują w pustych przestrzeniach, a duchy błąkają się w smugach światła, aż zaczynają walić się mury.