Conor Bateman zmontował fragmenty z (głównie amerykańskich) horrorów, w których widzowie w kinie są makabrycznie mordowani – to pomijany, autotematyczny motyw obecny w całym gatunku. W każdej sekwencji ekran zostaje zasłonięty, odsłaniając poprzednią: każda kolejna widownia ogląda mord, który my, widzowie w rzeczywistym świecie, właśnie widzieliśmy. Widzowie na ekranie nigdy nie opuszczają kina – poza nim nie ma w tym świecie niczego innego, a sceny uwięzienia i odizolowania rozgrywają się w podobnie skadrowanych przestrzeniach chaosu (co by było, gdyby to, co oglądamy na ekranie, wydostało się na zewnątrz?). Bez śladu ideologicznie podszytej powagi ton przechodzi od żartobliwego do nieuchronnego. Jak w grze, wszystko zapętla się w dziwną, a zarazem zabawną, samonapędzającą się spiralę ironii dramatycznej.