Cunningham tak opisywał swoją choreografię do „Beach Birds”: „Wszystko opiera się na indywidualnym frazowaniu ruchowym. Tancerze nie muszą być idealnie zsynchronizowani. Mogą tańczyć jak stado ptaków, które nagle wzlatuje”. Utwór przeznaczony dla jedenastu tancerzy, „Beach Birds”, miał znacznie bardziej płynny rytm niż inne choreografie Cunninghama, dzięki czemu poszczególne części mogły różnić się długością w zależności od przedstawienia. Muzykę skomponował John Cage, a malarka Marsha Skinner stworzyła kostiumy i scenografię. Tancerze byli ubrani identycznie, w całkowicie białe trykoty i rajstopy oraz czarne rękawiczki. Tłem autorstwa Skinner była biała gaza, na której światło zmieniało kolor i natężenie zgodnie z planem oświetlenia opracowanym przy użyciu metod losowych. Choć czas projekcji nie był powiązany ze strukturą tańca, stopniowe zmiany światła interpretowano jako naśladujące te, które mogłyby zachodzić na plaży od świtu do zmierzchu.