Czy można dwukrotnie odbyć podróż do tego samego wspomnienia? Filmowiec zbudował chatę na odosobnionym brzegu rzeki, dokładnie naprzeciwko wyspy swojego dzieciństwa, która zniknęła pod wodą po zbudowaniu tamy. Chciał wrócić w to miejsce, które stało się niewidzialne. Jedynie drzewa z wyspy, na której się bawił, stały niewzruszone pośrodku wody niczym maszty rozbitej zabawkowej łódki, więc powietrze było jedyną pozostałą przestrzenią, jedynym śladem przeszłości, który można było odzyskać. Ten film to dziennik rozbitka pośród wspomnień: cztery miesiące doświadczenia w duchu Walden, spędzone w utraconym raju z dwiema kurami, małym warzywnikiem i zegarem, który zatrzymał się na zawsze o 11.36 i 23 sekundy.