Nieskrępowane życie i kalejdoskopowa filmografia Piero Vivarellego, który kręcił włoskie filmy klasy B najróżniejszych gatunków, pisał rockowe przeboje i stworzył scenariusz do westernu Sergio Corbucciego „Django”, uwielbianego przez Quentina Tarantino, splatają się w portret zapomnianego prowokatora i rewolucjonisty powojennej epoki (jedynej osoby spoza Kuby, obok Che Guevary, której Fidel Castro wręczył podpisaną przez siebie legitymację Komunistycznej Partii Kuby). Ten kreatywny dokument jest także pryzmatem, przez który można zajrzeć na niezbadane terytorium włoskiej — a co za tym idzie, światowej — popkultury i jej wyjątkowej żywotności.