Ten film, pierwszy z trylogii, która stała się dla Smihiego częściowo autobiograficzna, opowiada o codziennych doświadczeniach Mohameda-Larbiego Salmiego na tle przemian zachodzących w marokańskim społeczeństwie. W Tangerze lat 50. Larbi Salmi jest młodym, nieśmiałym chłopcem przed okresem dojrzewania, który próbuje pogodzić łagodne, religijne wychowanie ojca ze świecką edukacją, jaką otrzymuje we francuskiej szkole, oraz rodzącymi się pragnieniami zakazanych przyjemności, jakie dają kino i poznawane dzięki niemu kobiety.